مردی با نقابِ سطلِ آهنی

رنگي براي تو دارم ، رنگين کماني براي خودم
نقشي براي تو دارم ، هزاران طرح براي خودم.
حرفي گر به تو گويم ، رگبار کلامست سهم خودم
ناله اي ز من شنوي ، طنين فريادها ، خاموش براي خودم.
لبخندي به من ده ، نهر روان خنده ها، نثار دلتنگي خودت.
تنها دمي در من نگر ، خيرگي نگاهها، همه براي خودت.

........................................................

پ.ن:این چند روز بیشتر مواظب خودت باش و بی زحمت کمتر نگران شو...

پ.ن: تربچه رو یه ماچ آبدارش کن ... از طرف من ! مامان تربچه رو هم ... نه دیگه !

پ.ن:تو وقتی اومدی که دیگه حسابی تهی شده بودم.حالا اگه می خوای خودتو نبخش!!!

حذف شد...

---------------------------------------------------------------------------- 
بهار حضور توست ، بودن توست
در تماشاخانهء چشم ، نگاه روشن توست .
بهار بی دريغ رخشيدن توست .
در کوير فراموشي به سراشيب ياد
در نغلتيدن توست.
غنچهء مهر شکفتن
در دل بي همدم توست.
بهار خنديدن توست.

می ترسم می ترسم و می ترسم ... انقدر مرد هستم و با خودم رو راست که بدونم از اینکه از دستت بدم می ترسم ار اینکه بهت نرسم یا از اینکه اون چیزی نباشم که می خوای ( که به شدت از تحمل شدن متنفرم ) اما یه چیزی رو خوب میدونم و اونم اینه که ...

پ.ن: این روزا دنیا واسه من از خونمون کوچیک تره ...

هر کسی بنابه موقعیتش ترس رو تجربه کرده...ترس از مرگ...از فراموش شدن...از فراموش کردن...از دست دادن و از دست رفتن...

ولی یه جورایی حس می کنم این مدل ترس و استرسی که این روزا تو وجودم هست خیلی جدیده...هم رنگش...هم طعمش...حداقل واسه خودم...

ولی اصلا بهت توصیه نمی کنم که امتحانش کنی...

پ.ن: عشق وقتی معنی پیدا میکنه که بدونی بزرگی واسه کسی که واست بزرگه ...

وقتی سکوت را اتنخاب میکنی احترام را نمی فهمم ... حرف ها رو نمی فهمم ... مفهوم ها ... رنگ ها ... شکل ها هیچ کدام را نمی فهمم ... فقط و فقط و فقط فریاد بی صدایی رو میشنوم که انگار در یک وجب جا گلو حبسش کرده ای.

میگن سکوت سزشار از ناگفته هاست .... از کلمات نگفته ... حرکات نکرده و اعتراف به عشق های نهان ...

به احترام عشق سکوت میکنم و میدانم که میدانی چقدر ...

پ.ن: شروعت رو به فال نیک میگیرم ...

                    به احترام تمام ناگفته ها و نگفتنی ها...

حس مي کرد ريه هايش همه ي هواي دشتها را مي طلبند، همهي هواهاي شسته را. و مي ديد که از رنج به تنگ آمده است و دلش مي خواهد رنجوري را زير پا بگذارد و بر گرده هاي خود تازيانه فرو کوبد. دلش مي خواهد بتواند شيهه اش را به گوش فلک برساند. نيروهاي عميق و باطني خود را ، مي خواست به صورت فواره بلندي به آسمان بفرستد. همه چيز در او بدل به خشم شده بود و حس مي کرد هرچه در دل دارد، خار است و خنجر و مي ديد که همه چيز قلبش را مي خراشند و خون از قلب به چشمهايش مي تازد .

از انيشتين است ، در مقدمه اش بر کتاب ماکس پلانگ:
« من شخصن مانند شوپنهاور عقيده دارم که نيرومندترين علت رو کردن به علم ضرورت فرار از زندگي تاريک و غم انگيز روزانه است ، به اين ترتيب است که انسان رشتهء بي پايان آرزوهاي زود گذرا ، که هنگام توجه فکر به محيط روزانه يکي پس از ديگري حادث مي شود، مي گسلد و خود را از زحمت و فشار آنها مي رهاند »

پ.ن: خوبی؟

پ.ن: روزگار غریبی ست نازنین ...

میدانی ... روزها که به یادت می افتم جلوی چشم هایی که انگار منتظرند خطایی کنم سرخ میشوم ... سفید میشوم ... رنگ به رنگ میشوم و نم اشکم رو با صدای سرفه ها یکی میکنم اما شبها تنهای تنهام ... دوست داشتنت رو ازم دریغ نکن مومن !

پ.ن:گرمای دستانت را میخواهم ... همه ی وجودت را ... تمام حجم آغوشت  ... فک کن !!!

پ.ن: دلتنگ خنده های پشت تلفنت شده ام رفیق !